|
تفاوت دلسوزيهاي ملت با دلسوزي دولت |
 اخباري كه اين روزها از سوي رسانهها پخش ميشود نشان از اهتمام عمومي و دلسوزي ملتها نسبت به اين حادثه دردناك است. اخباري چون «تظاهرات بيش از يكصد هزار نفر در لندن»، «صدها هزار نفر در پاريس»، «250 هزار نفر در اندونزي»، «بيش از 10 هزار كودك در رباط پايتخت مغرب»، «80 هزار نفر در بروكسل»، «صدها هزار نفر در صنعاي يمن» و... دهها خبر ديگر كه روزانه از سوي رسانههاي رسمي در داخل كشور منتشر ميشوند، همه علامت آشكار و انكارناپذير اين حمايتهاست. روزنامه ايران حتي خبر از تظاهرات مردم تل آويو (پايتخت اسرائيل) در محكوميت دولت كشورشان ميدهد. ويژگي مهم اين تظاهرات اين بود كه همه به يا طور خودجوش، و يا از سوي احزاب و جمعيتهاي مستقل و غير دولتي، برگزار شدهاند. دولتهايي كه ملتهايشان چنين خودجوش به حمايت از مردم فلسطين و محكوم كردن تجاوزهاي اسرائيل برانگيخته شدهاند، هيچ كجا فرمان راهپيمايي، تظاهرات و برگزاري اجتماعات را به طور رسمي از دولتهايشان دريافت نكرده بودند. اما ملتها بنا به حقوق مدني، آزاد بودند كه بدون ممانعت دولتهايشان، در همبستگي با مردم بي دفاع فلسطين به خيابانها گسيل شوند. دول اروپايي و آمريكايي نه تنها تمايلي به برگزاري اين اجتماعات نشان ندادند، بلكه بنا به تحليلهاي رسمي در ايران اين دول بايد مخالف اين اجتماعات هم ميبودند.
ادامه مطلب |
|
|
|
شنبه 28 دی 1387 |
|
نظرات(5) |
|
|
|